مثل نام کوچک زنی

 

که زیبایی اش به شکل وحشیانه ای

 

شبیه مادیان هایی ست

 

در دشت های زرد آسیا

 

_آن دو چشم مورب

 

که میان خاکستر اجساد

 

جستجو می کند نام نجات دهنده را_

 

دچارتشویشی ست ابدی

 

این مجسمه!

 

که به صدای پای هر عابری

 

سر برمی گرداند و

 

هر صبح

 

فرو می رود

 

به اندوه تفنگ ها

 

جنازه ها

 

وبه قطره قطره

 

خون های پاشیده بر

 

قیر فرش های خیابان

 

عاقبت

 

بی که حتی گلوله ای

 

به ذهنش خطور کرده باشد

 

به خاک می افتد

 

در آدینه ای سپید

 

هزار مجسمه شبیه من ...

 

وقتی می آیی و

 

به خونخواهی

 

تبر به انگشتان سنگی ام خواهی داد!

 
 
 (سیده فاطمه صداقتی نیا)
۱۳٩۱/٦/٤