بیا باران شو و جاری شو و بردار سدها را

 

به پیکارِ «نخواهد شد» بیاور «می شود»ها را

ببین، کورُش هم اینجا خواب بیداری نمی بیند

 

به سوی زندگی بشتاب و بگذار این جسدها را

 

تو را بانگ بلال از دور سوی خویش می خواند

 

برای خسروان بگذار لحن باربدها را

 

صدای روشنی می آید از ژرفای نخلستان 

 

سبد بردار پر کن از مناجاتش سبدها را

 

غریبی در دیار خویشتن ؟ مهمان شهری شو

 

که «اهل بیت » می خوانند آنجا نابلدها را

 

کرامت را ببین ، پیغمبران شهر دانایی 

 

به تدبیر تو می بندند راه عبدودها را 

 

( محمدکاظم کاظمی)

۱۳٩٢/٥/٢٢