...من خوب می دانم

 

در  مطلع یک روز

 

از شرقِ مادر

 

                  شرق زاینده

 

بر گرده ی اسب سیاهت باز خواهی گشت

 

خورشید بر پیشانی اسبت

 

چون گوهری خواهد درخشید

 

...

 

من خوب می دانم که روزی

 

                                  باز خواهی گشت

 

اما زبانم لال

 

یک روز اگر برگردی و نعش عزیزانت

 

بر دست صحرا مانده باشد؟

 

حتی ...

 

       اگر...

 

             آه...

 

می ترسم اینگونه که مردان می شکیبند

 

وین سان که دیوان می شتابند

 

 تا بازگردی خیمه ها یکسر بسوزند

 

و دشت چندان پیر گردد

 

که هیچ امّیدی

 

حتی امید بازگشت تو

 

او را دوباره تا جوانی برنگرداند

 

تا بازگردی بیم دارم

 

نامردمانی را ببینی

 

که جای گل بر مقدمت گل میخ می ریزند

 

و سرزمینی را ببینی

 

که واژه ها در آن

 

                      تمام اعتبار خویش را

 

                                             گم کرده باشند...

 

 

( حسین منزوی)

 

 

 

۱۳٩٠/۳/٢٦