ای آزادی

 

ﺑﺎ ﺧﺎﻟﻜﻮﺏ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻫﺎ

ﺑﺮ ﺗﺎﺭﻳﻜﯽ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ

ﻋﺎﺑﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﺑﺎﻝ ﻣﯽ ﺯﻧﻨﺪ

ﻣﯽ ﺁﻳﻨﺪ
ﺗا ﺩﺭ ﺣﻴﺎﻁ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮ

ﮔﻞ ﻫﺎﯼ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻜﺎﺭﻧﺪ

ﻭ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﯽ ﻣﯽ ﺭﺳﯽ

ﻛﻪ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﯽ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ...

ﺗﻮ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻮﺩﯼ ﻭ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﺩﻭﺭ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﻴﺪﯼ !

ﭘﺲ ﭘﻠﻚ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﯼ، ﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯼ !

ﺩﺭﻫﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﻦ

ﻣﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﻳﻢ

ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ

ﻣﺎ ﻣﯽ ﺁﺋﻴﻢ

ﺗﺎ ﺟﺎﯼ ﻭﺍﮊﻩ ﻧﺎﺭﻧﺞ ﻧﺎﺭﻧﺞ

ﻭ ﺟﺎﯼ ﻫﻮﺍ ﻫﻮﺍ ﺑﻨﺸﺎﻧﻴﻢ

ﻭ ﺩﺭ ﺷﻌﺮﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻨﺎﻭﺭ ﺑﺎﺷﻴﻢ ...

ﺗﻮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺣﺮﻓﯽ

ﻛﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺮﮒ ﻫﺎﯼ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﺭﻧﺪ

ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﺎﻧﯽ

ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮕﯽ ﺷﻮﻡ

ﺍﺯ ﺗﻨﻮﺭ ﺩﻫﻜﺪﻩ ﺍﯼ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ

ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﺎﻣﯽ

ﻛﻪ ﺑﺮ ﺑﭽﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ ...

ﺩﺭ ﻫﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﻦ

ﻣﺎ ﻣﯽ ﺁﺋﻴﻢ

ﺑﺎ ﻋﻜﺲ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺗﻮ

ﺩﺭ ﺟﻴﺐ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﺎﻥ

ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻳﻢ

ﺗﻮ ﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ

ﺩﺭﻫﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﻦ

ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻛﻒ ﻣﺎﻥ

ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮﺳﺖ

ﺍﯼ ﺁﺯﺍﺩﯼ

 

 

(شمس لنگرودی )

/ 1 نظر / 34 بازدید